آمار بازدید کنندگان

مقدمه:

          جوامع در طول تاریخ با مسایل و پدیده های مختلفی مواجه می شوند که از جمله آنها می توان به مساله سکونتگاههای غیر رسمی ( حاشیه نشینی ) اشاره کرد که بویژه در کشورهای جهان سوم و در حال توسعه و در کلان شهرها به دلایل مختلف از جمله گسترش شهرنشینی ، افزایش مهاجرت، افزایش فقر ، کاهش فرصتهای اشتغال در روستاها و شهرهای کوچک و ... از رشد بیشتری برخوردار بوده است. کشور ما نیز از این قاعده مستثنی نبوده و نخواهد بود و باتوسعه شهرنشینی از دو دهه گذشته سکونتگاهها، غیر رسمی ، که از آنها باعناوین مختلف از جمله مناطق حاشیه نشین ، خودرو ، خودانگیخته ، غیر مجاز، نابسامان و نامتعارف نیز یاد می شده است ،  افزایش یافته است.

        علیرغم رشد این سکونتگاهها، اقدامات مؤثری در خصوص این مناطق انجام نشده است. گاهی اوقات تخریب و گاهی اوقات نیز هیچ برنامه ای برای این مناطق تدوین نشده بود.

       البته در سالهای اخیر مصوبه هایی در زمینه موضوع تصویب شده که از جمله آنها می توان به مصوبه سال 1381 مجمع تشخیص مصلحت نظام که در آن بر جلوگیری از توسعه حاشیه نشینی و ساماندهی این سکونتگاهها به عنوان یکی از محورهای سیاستگزاری شهری کشور توجه شده بود و یا سند ملی توانمندسازی سکونتگاههای غیر رسمی که در تاریخ 19/12/1382 توسط هیات وزیران تصویب شده اشاره کرد. در قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز در این خصوص تاکیداتی شده است که از مهمترین آنها می توان به بند ‹‹ج›› ماده 97 این قانون اشاره کرد.

       اما آنچه که باید بر آن تاکید شود این است که در حال حاضر مساله سکونتگاههای غیر رسمی یک ‹‹واقعیت›› است اما باید با اتخاذ تدابیر منطقی در خصوص آن اقداماتی انجام شود و این اقدامات صرفا نباید برنامه ریزی فضای کالبدی باشد بلکه برنامه ریزی های اجتماعی نیز باید صورت گیرد و مردم به صرف زندگی در این مناطق نباید از حداقل خدمات ا جتماعی محروم شوند که  در صورت محروم شدن ، می تواند پیامدهای منفی برای جامعه داشته باشد. به همین دلیل در قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی اجتماعی ، فرهنگی کشور بر شناسایی این مناطق و انجام مداخلات اجتماعی تاکید شده است و سازمان بهزیستی نیز براساس همین قانون و وظایف قانونی خود کلیات برنامه توانمندسازی اجتماع محور در سکونتگاههای غیر رسمی را با هدف شناسایی این مناطق و انجام مداخلات اجتماعی با تاکید بر آسیبهای اجتماعی تدوین کرده است . اما از آنجائیکه مردم این مناطق مشکلات و نیازهای دیگری نیز دارند دفتر امور آسیب دیدگان اجتماعی این برنامه را تدوین کرده است تا بتواند خدمات این سازمان را در این مناطق با نظم و انسجام بیشتری ارائه کند .

ضرورت اجرای برنامه

مراکز مداخله در بحرانهای فردی، خانوادگی، و اجتماعی از طریق کارشناسان و نیروهای تخصصی خود در جهت کاهش میزان آسیب های اجتماعی فعالیت می کنندو با شناسائی افراد در معرض آسیب و مداخله در شرایط بحرانی آنها آسیب پذیریشان را کاهش می دهند. لیکن آسیب دیدگان اجتماعی یا افرادیکه به نوعی در معرض آسیب های اجتماعی قرار دارند در شهرها و روستاهای مختلف کشور پراکنده اند ، تعداد مراکز مداخله در بحران و محل استقرار آنها محدود میباشد و میزان آسیب پذیری افراددر برخی مناطق شهرها بسیار بیشتر میباشد، لذا با توجه به اینکه تعداد کثیری از گروه هدف سازمان در سکونتگاههای غیر رسمی که آسیب پذیری بالاتری دارند ساکنند، ضروریست که خدمات تخصصی سازمان به طور خاص و با توجه ویژه ای از طریق پایگاههای خدمات اجتماعی در این مناطق  به صورت محلی و مبتنی بر جامعه ارائه گردد و مواردیکه نیاز به ارجاع و مداخلات بیشتر دارد به سایر واحدهای سازمان یا سایر نهادها ارجاع شود. بنابراین نقش پایگاههای خدمات اجتماعی، شناسائی، آگاهسازی عمومی، معرفی خدمات سازمان، و مداخله در موارد ضروری می باشد.

کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سازمان بهزیستی کشور است و نشر آن با ذکر منبع بلامانع است